


"Eğer benimle gelmek istersen güzel eğlen. Eğer benim ile ölmek istersen güzel acele et” (Karacaoğlan)
‘’İnsanların sözlerini anlamadım hiç
Tanrıların kollarında büyüdüm ben
Tanrısal olana yalnızca
Kendileri öyle olanlar inanır
İnsanlar öğretmedi
Beni, sonsuz sevgi dolu, kutsal bir kalp
Yönetti sonsuza doğru’’ Hölderlin
En uzun koşuysa ve nedir diye sorduğum günlerdi. Anlamlı, kalıcı ve yararlı olanı aradığım
günlerdi. Yenilgi kendini tarumar oluşlarda dayatmıştı. Zurnanın zırt dediği deliğin henüz
kapatılamaz olduğuna ikna olmaya yüz tutmuşken ruhumuz. Çoğul konuştum. Ama sorumluluğu
çoğul olamayan bir çoğul konuşmadır, böyle biline ve bu bitiş bir dayatmadır. Kendinden menkul
ve anadan üryan yani çırılçıplak. Bu Aa böyle algılana.
Her şey masal formunda ama masal olamayacak kadar acemice zokalarla dolu günlerin
yansımalarıyla doluydu. Her şey dolu doluydu gibiydi. Simülasyon kelimesinin aslı şimdilik
Fransızcadır. Mış’ gibi.
Tanıklık yok. Doğaldır ki hüküm de yok. O rahat, bu rahat yani anlayacağınız “herkes“ de
rahat. Sorun yokmuş gibi.
Fail yok, neden yok, yönelim yok, çatışkıların zirvedeki kaynağı yok ve ve ve ne yok biliyor
musunuz?
Ben biliyorum ve söylemiyorum.
En uzun koşu ya nasıl hazırlık yapılabilirdi diye sorduğum günlerdi. Çok geçmiş ve eski
günlerdi. İnsanın tanımının çarpıtıldığı günlerdi. İnsanın daha şok yanıltıldığı günlerdi. Bazı insanlar
yanıltılabilir demek ki... Mi?
Sahi yahu. Kim bu “İNSAN"? Hayvan nedir ve insan kimdir? Çocukça bir soru. Geçmiş denen
çöplüğün içinde tanımlandığına o kadar eminiz ki, sormaya hacet yok. Yok, işte kardeşim. Israrın
zulüm ve suçun kapsamına giriyor. Ama ama„.ama.
"İnsanım. İnsana dair hiç bir şey yabancım değildir” diyeni ne yapacaksınız? İçimizden bazıları
çeker gider ve bizi zan altında bırakır.
Eğer hala yaşam, inanç ve yaşama inancı varsa, işte yaşama inancının en soylu, en gizli
içgüdüsü vaktinden önce solmuştur. Kendisi özgür günün güneşine daha çıkmadan. Ve artık yeni
doğan bir bebeğin yüzü kadar berrak. Genç alnında doğal. Bunaltıcı acı ve yalnız ince nefesli
solmaya yüz tutmuş bir çiçek gibi yabancı diyara itilmiş çocuk duygusu hep kalır... Kalır.
Kalacak.
Sil baştan yaşama şansım olsaydı eğer, oturup saymazdım eski yanlışlarımı" diyor Borges.
Oturup sayardım diyorum ben de. Biiiiiiir bir sayardım diyorum. “Ve elbettei çok daha coşku dolu
olurdu sevdalarım. İçine az buçuk da ciddiyet katılmış” diye ekliyor Borges ve ben katılmayıp da ne
yapayım. Hesabın ve kitabın zaman içinde nasıI da devindiğini bilenlere yazılıyor yazılanlar.
Trenin en sıcak bölümündeyim. Dışarıya kar, tipi ve affetmez biçimde yağmasına ve burasının
bir bozkır olduğunu bilmeme rağmen en sıcak yerindeyim yolculuğun. İnenler ve binenler sayıma
ve duygularının akışının ruhuna bırakmadan kendilerini inip biniyorlar, binip iniyorlar. Orada bir ben
yapayalnız, çaresiz ve kaçak adresine mektup bekleyen.
Gara geldiğimde kararımı kararlaştırmamıştım. Uzun ve yolculuk kelimelerini bitişik
kullanabilmenin maharetini kurslarda öğretmeye başlamışlardı, unutulduğundan emin geleceği
tasarlayan halleriyle. Unutamadığımı yüreğimin enfartında gizleyebildiğimi bin yıl sonra
anlaşılabilmek için ölümüme gizlemiştim, erken olan bütün ölümlere, yoldaşlarımın imli ve imsiz
bütün çığlıklarına... gizlemiştim… .gizlemiştin… gizlemişti.
Yabancı diyara itilmiş çocuk duygusu hep kalır.
Bu ayrılış ilk değil kaçıncısının ardı sıra sürükleniyorum ve ne zaman bitebilir? … Duygularımın
nefrete akan birikintisi kızıla döndüğünde yanıtlanabilecek sorular. İtilmiş çocuk duygularını
insanlar öğretmedi bana ve yolculuğum bir başına gerçekleşti.
Kelimelerin bittiği yerde ne yapar insan? Kelimelerin bittiği yer neresidir? Bitebilir mi
kelimeler? Affınıza sığınarak sorabilir miyim, sorumu sorabilir miyim?
Canlı bedenini köprüden Haliç’e bırakarak yaşamına son nokta koyan dostumun
mırıldandıkları:
‘’Birini devrede o beni bekliyordu, gittiğimde yarı evli buldum. Bu da bunaltı topacımıza ivme
kazandırdı… Kendine davranmak sorununu tamamlamadan bir yere gelmek olası değil.’’ Demiştim
ki, rasgeldiğine inanarak: Bu ellerim şuna uzanırsa, yani kestirme yola yönelirse ayaklarımı
dönmeden. Yaşanılası yaşama dair dilimde tüy bitmişken, hem değişebilen hem de direnebilen
değilsem yani, kırın beni kuru dalların budanma vakti gelmeden.
Dağlar göyermiş yabani kızılcıklar gibi saçıyor sabaha doğru heybetliliklerini. Vagon benden
başka herkesle dolu. Merakımı durduramıyorum. İlgimin çeşitlerini durduramıyorum Aynı zaman
diliminde böylesi bir yolculukta bu kadar çok çeşitli yüzyıllardan insan nasıl ‘’aynı yolculuk’ ’ta bir
araya gelmiş olabilirler. Yirmi birinci yüz yıla.
Canlı bedenini köprüden Haliç'e bırakarak yaşamına son nokta koyan dostumun
mırıldandıkları: 'Birinci devrede o beni bekliyordu. Gittiğimde yarı evli buldum. Bu da bunaltı
topacımıza ivme kazandırdı... Kendine davranmak sorununu tamamlamadan bir yere gelmek olası
değil.” Demiştim ki, rasgeldiğine inanarak: Bu ellerim şuna uzanırsa, yani kestirme yola yönelirse
ayaklarım, dönmeden. Yaşanılası yaşama dair dilimde tüy bitmişken, hem değişebilen hem de
direnebilen değilsem yani. -kırın beni kuru dalların budanma vakti gelmeden.
Dağlar göyermiş yabani kızılcıklar gibi saçıyor sabaha doğru heybetliliklerini. Vagon benden
başka herkesle dolu. Merakımı durduramıyorum, ilgimin çeşitlerini donduramıyorum. Aynı zaman
diliminde böylesi bir yolculukta bu kadar çok çeşitli yüzyıllardan insan nasıl "aynı yolculuk ”ta bir
araya gelmiş olabilirler. Yirmi birinci yüz yıla şunun şurasında dört yıl kaldı. İşte böylesine bir
şarkının ritminde bir ileri bir geri ve sağa sola diyen bir şarkının ritminde geçiyor hikâyemizin anlam
akışı, sırrını ele veriyor, utanmadan, inciterek ama çıldırasıya severek, bir duman bir duman
çekerek cigarasından öldüresiye, üstelik dışarıda kar tipi belki de çıldırasıya bir bahar olduğunu
bilerek... Başka nasıl başlasam ki, nasıl başlanır ki? Şimdi, şu an, uçsuz bucaksız bir bozkırda
eriyip yok olarak var olmaya çalışırken, yeni anlamlar doğurmaya niyetli Ben’in sancılarını yeniden
doğurmanın yeni ama daha sancılı risklerini göze alabileceğimi nasıl anlatabilirim? Tek başına olan
her zaman özgür müdür? Dudak kenarından ya da bıyık altından gülebilirsiniz burada, bütün
hesaplar benden nasıl olsa.
Âşık olursun da karşılığı olmaz, ya da sevgilin terki diyar eylemiştir, bundan değil.
Spekülatörsündür ve bütün paranı batırmışsındır borsada. Bundan da değil. Bütün ailen örneğin
trafik kazasında yok olmuşlardır taşıyamamışsındır bu kadarını, bundan da değil. Seni
anlayamadıklarını düşünüyorsundur ve yazdığın önerdiğin ne varsa olumsuzlanmaya toslamıştır
ve sen hiç kimseyi ayırmadan küsmüşsündür, bundan da değil... Acıların en büyüğü, insanların
yaşamaması gereken ama yaşatıldıkları ve yaşadıkları acılara, olup bitenin farkında olup da
müdahale edememektir. Mutluluk bu müdahalenin gerçekleştiği yerde başlar ve yaşam oradadır.
Biletiniz lütfen, evladım bu bavulu şuraya kaldırabilir misin, pardon geçebilir miyim, teşekkür
ederim, çok memnun oldum… Bu yüzyıla daha yakın iletkenlikler. Ötekiler ve aradakiler yanımda,
sağımda, solunda, önümde, arkamda... Sobe. İşte sorun burada başlıyor. Onların anlamak ve
müdahale etmek için hemen hemen hiç niyetleri yokken, onların mukadderatlarını teorize etmek ve
harekete geçmek neden? Neden "onlar” diyorum? Bu trene herkes istediği istasyondan binebiliyor
ve fakat ama istediği istasyonda inebiliyor mu? İnsanın, insan olabilmekten utandığı bir çağ
diliminden geçiyoruz. Hep birlikte, zaman zaman çatışkılı, zaman zaman hiçlikle yüzleşebilmenin
cesaretini doğuran atılgan yaratıcılıkta.
Bir büyük insan, itilir, bastırılır, eziyet edilir, yükseltilir yalnızlığa.
Aynı selleri yaşamıştık tanıdıklarımla. Artan izlerde ve alüvyonlarda fark çanlarını çalmaya
başlayalı, ayrışmalar ve ötelenen sevdalanmalar hem kanıyor hem ağlıyor hem de çocuk kadar ve
gibi gülüyordu. Kim hangisine ne kadar sermaye yatırmıştı ve mirastan ne kadar pay istiyordu,
birkaçı tarafından tartışılmaya açılmıştı. Ayrışma vaktiydi, gelip çatmıştı işte yeniden ve yine. İlk,
tek ve son konuşmamda selleri yaşadık dedim, afetleri, kırlangıç fırtınalarını yaşadım dedim,-çok
heyecanlıydım, varoluşumda vardı ve durum bu durumumu tahrik ediyordu ve ben bilerek kapıldım,
aymıştım çünkü- ve dedim ki, benzetiler benzetilen nesneyi tek bir tümcede yok etmenin ötesinde
bir işe yaramaz... (Susuyorlar ve belli ki dinlemiyorlar ve yine belli ki ben susunca bıraktıkları
yerden devam edecekler, susuyorlar işte) Bir şey güç anlaşılıyorsa, yadırgatıyorsa, onu hemen
başka bir şeye benzetebilirsiniz... (Şimdi sıkılmaya da evrilmiş durumlar sergiliyorlar ve hala
susuyorlar, susuyorlar işte). Böylece onunla uğraşmaktan kurtulmuş olursunuz... Dedim... Belki
yararı olabilir diye, bu dediklerimi Peter Handke'nin dediğini de dedim.(Merakımı durduramıyorum,
ilgimin çeşitlerini donduramıyorum... Sustum, sustum işte). Uziaşmışiıkiarıyia, bıraktıkları noktacık
tan, yeni bir ruh çağırma seansına girerek, kısır döngüye girmişliğin aymazlığının hükümranlığında,
utanıp sıkılma belirtilerini vermeden-, cehaletin ramazan davulcuları gibi gümbürdeyerek
sokaklarda akmaya başladılar.
De te fabula narratur!
Yalnızca yaşayanlardan değil, ölülerden de acı çekiyoruz. Le mort saisit le vif! Karl Marx böyle
diyor dedim, ben değil... Dedim ve sustum. Bittim sandılar, yenildim ve dahi saçmaladığıma bile
karar verdiler... Ve sustum, sustum işte.
Ben -yaşım önemli değil- ölmekteyim. Vurgunun yapıldığı, akışın öngörüsüdür. Ölüm değil.
Ölüm -sizin de içinde bulunduğunuz- insanlar tarafından, insanın yazgısı olarak ya da tragedyası
olarak efe alınamıyor. Korkuyorsunuz. Ölüm bir soruşturma nesnesi hafine dönüşmüş; yaşanan,
acı çekilen, korkulan ya da karşısında savaşılan bir şey değil sizce. Teşhir edilecek bir ceset,
analiz edilecek bir "şey” haline gelmiş. Ölümün şeyleşmesi, sizin politika yapmanızın can
damarıdır... Herkes, birisi, herhangi biri ve hiç kimse hakkında yazılmış bir öykü gibi algılıyor ve
tasarlıyorsunuz geleceği, geleceklerini, geleceğinizi. Ben -yaşım önemli değil- ölmekteyim. Ölen;
algılayan, yorumlayabilen, tasarımları ve umutları ve dahi ütopyası olan. Yıldızlı karanlıklar altında
belki bir daha kollarını ufuklar gibi açamayacağının bilincinde olan, ben. Hiçlikle (ölüm)
yüzleşebilmenin alüvyonlarını biriktiren ben. "Kuşkusuz, bir insanın emeğinin değeri ile bir diğer
kimsenin emeğinin değeri arasında, güçlülük, beceri ve dürüstlük, çalışma yönünden epeyce
büyük farklar vardır", diyor Karl Marx dedim kendi kendime, tanığım yoktu ve bu yüzden
inandırıcılığı zayıftı... Kabulümdür, sessizce çıkar giderim. Susmuşumdur, susmuşumdur işte.
Kentin varoşları ile merkezi arasında kin, nefret, iğreti ve intikam duyguları dışında bağıntı
kuramıyor bilincim, tarihim ve geleceğim. Kenti parçaladılar, parçalıyorlar da. Erdemin borsadaki
değerinden bahis tutuşuyorlar. Çocuklara boyacılık, çıraklık, üç kuruşa her türlü ırgatlık kalıyor
kalabileceklerden. Çocuklar göz göre gönül katlanmaya katlanmaya geleceksizleştirilerek uhrevi
yaratıklar haline büründürülüyor. Sokaklar orospulardan geçilmiyor, bacakları ve arası yapışkan
penis salgılarıyla. Ya yoksulluk. Sahi kimdir yoksul. Rengi, kıvamı, akışı; yönelişi nedir? Evrende
ikna edilmesi en zor yaratıklar mıdır? Kimden neler beklerler ya da beklemezler mi? Nasıl sevinir
nasıl üzülürler? Nasıl severler, öper-okşarlar çocuklarını, öpüp-okşarlar mı? Ya nasıl sevişirler?
Kadın-kocasıyla, erkek-karısıyla? Kadın neler duyumsar üzerindeki kocasının devinimlerinden,
erkek içine girip memelerini avuçlayarak sıktığı kadının içine boşalırken kadınının farkında mıdır?
Ya gebe kalırsa kadın? Bu kaçıncı doğuracağı azap olacaktır? Kız kardeşim benim, halam,
teyzem, yengem, annem, eşim, komşumuzun karısı, mesai arkadaşım kadın. Magazin basınındaki
silikonlu memelerini hoyratça ve parası olanın ağzını sulandıran, penisini ereksiyone eden silikonlu
memelerini sere serpe peşkeş çeken "kadın”lar değil. Kenti parçalıyorlar, parçaladılar da. Beni
nasıl ve kim toplayabilir kaldırımlardan. Üç zaman dilimli öykülerini algıladığım bu insanları nasıl
terk edebilirim? Bu ihanetin bedelini nasıl ödeyebilirim? Bu bir gidiş öyküsüdür, dönünce hiç
ayrılmayacağım. Bu bir sulusepken psişik kusmuklar manzumesi değildir. Bu inadına, s…nin keyfi
için "İNSAN”a acı çektirenlere karşı beslediğim nefretin, öç alma duygusunun gitgelleridir. Bu,
tarihin en güzel yerinde son sözü direnenlerin söylediğine inancın destanıdır. Kanımı, kim bilir
hangi yağmur yıkayacak?
Eğer benimle gelmek istersen güzel eğlen. Eğer benim ile ölmek istersen acele et.
(Karacaoğlan).
Ekilip yeşertilecek toprak kalmamacasına, sorumlulukların kahreden dayatmalarının
sonuçlarından birinin veya birçoğunun belirleyici kuşatmasından sağ çıkamayacak kadar
dermansız kalan kayıp giden ne varsa, hepsi adına yas ve kin besleme andımı yazıyorum. Bu, yok
oluşun, gebeliklerin, sütanneliklerin bir hiç uğruna telef olmalarına izin verilmesini
onaylayamıyorum. Kayıp gitmelerin, sapmaların, böcekleşmeierin, savrulup kayalara çarpıp
paramparça oluşların bilincini, elma şekerleri ile kandırılıp köşelerden karanlık kuytu sokaklara
çekişlerin, aşağılık rasyonalizasyonlarını sevmiyorum, seçmiyorum. Biliyorum, yoksullardan
"bağımsız” olarak meşgul ediyorum kafamı. Biliyorum, biliyorum ama ne gelir ki elimden?
Ve yeni bir ihtiyaç ortaya çıktığında, böyle bir ihtiyacın yaşamın öteki alanları ve dünyayla
ilişkili olarak içsel zorunluluğu sorunu gündeme gelir. Çünkü ilk bakışta bu yeni ihtiyacı
kaydetmekten başka bir şey yapamayız: bu ihtiyacı. Hemen açıklayamayız. Böylesi bir açıklama
daha fazla tahlil gerektirir. Bilimin bizden beklediği, yeni ihtiyacın, yaşamın geri kalanıyla olan asli
iç çelişkisini ve bunların karşılıklı zorunluluğunu anlamaktır diyor Hegel dedim ve sustum sonra.
Uyumuşum ve rüyalar görmüşüm. Tren hala bozkırın koyu karanlığında yollanıyor. Günlerdir
uykusuz kalan ve ne kadar uyuduklarını bilmediğim gözlerimi açtım. İnenler inmiş binenler binmiş.
Yüzyıllama hala geçerli ama. Burada şiir yazılamaz, ağıt yakılamaz, öykü kurulamaz... Burada
komedya ve tragedya aynı anda geçiyor dar kapıdan. Kalbimdeki ağrı bundan olsa gerek, anjina
pektoristen değil. Bozkırın koyu lacivert ve karla taçlandırılmış karanlığına bakıyorum, bakıyorum
da gidiş yolculuğunda mıyım yoksa dönüşte mi, önce zorlanıyorum. Kimse kimseyi dinlemiyor. O
kadar çok kimsesiz kalmışlar ki ve o kadar çok özlemişler ki kendi seslerini...
Ama yine de kimse kimseyi dinlemiyor işte. Dinlenecek bir şeyler kalmamışta mı dinlemiyorlar
yoksa çok mu özlemişler belli değil. Çok özlemişlerse eğer, bu geç kalınmışlıklarının
hesaplaşmasını da yapabilir olmaları gerekli...(mi?).
Ey çocuklar, önce ama mutlaka ilkönce kendinizde kurmuşsanız, kurabilmişseniz düşelim yola.
Artık evcilik oynamaya muktedir olduğumuz zaman parçalarını çok gerilerde bıraktık. Biz yalın
olmayan acılarla büyüdük. Kimsesizlikle yalnızlığın ayrımındaki gizli puşt tuzaklarına çekildik,
zaman zaman savrulduk. Hangi acılarımızı ağlardan çektik, hangilerini zaten taşıyorduk zaten.
Yaşlandık, yaşlandık ama bizi adam edecek acıların ayırdına varabildik mi? Sahi, bu çektiğimiz acı
kimin adına ve neden? Uyumuşum ve rüyalar görmüşüm. Sosyalizm dedim ve duran yüreğim
çarpmaya başladı. Yılmışım, belki diye usumdan geçirdim, durdu yüreğim. Durdu işte. Yoldaşımı
arıyorum dedim, tekrardan sayılır oldu nabzım, sevindim, yaşlandığımı ama yorulmadığımı bilip,
işte yol dedim, daha az kullanılmış olanı, yürü dedim.
"Eğer benimle gelmek istersen güzel, eğlen. Eğer benim ile ölmek istersen güzel acele et.
”(Karacaoğlan)...
Dedim ve unuttum susmayı, çünkü o kadar uzun zaman kaldım ki ormanda bir başıma.
yirmibirmartbindokuzyüzdoksanaltı
Dr. Hüseyin Koç

