İyi ki Doğdun Baba
Babası için sürpriz bir doğum günü organizasyonu yaptı Duygu, hazırlanacak yemekleri, davet edilecek konukları bir hafta önceden belirledi. Daha önce hiç denemediği Çerkez Tavuğu’nun tarifini buldu ve bir gece önceden hazırladı. Minik köfteler yaptı kızarttı. Yeşili bol bir salata yaptı. Pastayı bir gün önce alıp dolaba koydu doğum günü akşamı iki ayağı bir pabuca girmesin diye.
Kuzen Nihal de evinde zeytinyağlı enginar ve fırında pişirdiği elma dilimli baharatlı biberiyeli çıtır çıtır patatesi alıp Duygu’ların evine geldi taksiyle her zamanki gibi dakik ve söylediği saatten bir dakika önce.
Doğum günü öğlene doğru her şey tamamdı. Götürülecekleri paketledi. Güllaç kuaföre gitti saçlarını boyattı geldi. Beklemeye başladılar.
Annelerinin yadigarı evin kedisi Zindan sokaktan geldi öğle yemeğini yedi tekrar gitti.
Bu arada çok renkli orta büyüklükte biraz zayıf bir bayan kedi geldi açık kapının önünde durdu miyavladı. Biraz yemek verdiler ve bahçeye çıkarıp kediyi evin kapısını kapattılar. Kedi iki ayağı üzerinde dimdik durup kollarıyla pat pat sokak kapısının camına vurmaya başladı. Kedi iki ayağının üzerinde hem cama vuruyor boşluklarda da ince bir sesle miyavlıyordu.
Duygu ve Güllaç istiflerini bozmadan beklemeye devam ediyorlardı. Güllaç makyajını bitirmiş, saçlar fönlü sabırsızlığı had safhadaydı.
- Güllaç kediyi içeri alalım bir şeyler daha yesin hak etti baksana ne atraksiyonlar yapıyor
dedi Duygu.
Aldılar kediyi içeri. Kedi bir sağa bir sola dolaştı evin içinde. Sonra kendisini girişte oturdukları kanepenin üzerine pat diye bıraktı
- Abla babam anlamış mıdır sence?
- Neyi?
- Doğum günü için toplandığımızı.
- Bilmiyorum ki, çaya kahveye geliyoruz sanıyor.
- Abla?
- ?
- Bu kediyi evde unutmayalım geç döneriz çıkamaz.
- Tamam
dedi Duygu.
Aradan biraz zaman geçti. Güllaç,
- Nerede kaldılar gitmeyecek miyiz?
- Nihal gelir birazdan, Kemal Bey de gelir
Babasını ile iyi anlaşırdı Kemal Bey. Duygu’nun çalıştığı sahafın sahibiydi. Onu da çağırmayı ihmal etmemişlerdi ancak o evi çok iyi bilmiyordu Bir taksiye atlayıp gelecek hep birlikte gideceklerdi.
Nihal geldiğinde
- Taksi kalsın mı gidiyor muyuz gönderelim mi?
- Yok, Kemal Bey gelecek onu bekleyeceğiz.
Nihal indi elindeki yemeklerle. Oturdu hep birlikte beklemeye başladılar.
Saat akşam yedi buçuğa geliyordu Geç kalmışlardı biraz. Güllaç hop oturup hop kalkıyordu.
- Geç kaldık nerede kaldı Kemal Bey?
Telefon etti, Kemal Bey
- Ben taksi bulamıyorum hafta sonu o yüzden siz bence gidin ben de bir şekilde gelirim.
- Ancak evi biliyor musun bir kez gelmiştin
- Tamam, biraz daha taksi bekleyeyim ben
Beklemeye devam ettiler bu arada Güllaç'ın tedirginliği had safhaya ulaşmıştı.
- Geç kaldık ne zaman gideceğiz?
Biraz önce dışarı çıkarttıkları kedi tekrar girdi içeri
- Ya kedi evde kalmasın
dedi Duygu
- Kalmasın dedi Güllaç
- E çıkarın o zaman
dedi Nihal
Yerinden kalkmadı ne Güllaç ne de Duygu.
- Çıkar kediyi dışarı dedi Duygu Güllaç’a
Güllaç hafif bir el işareti yaptı kediye çık der gibi hiç konuşmadan. Kedi yaylanarak çıktı dışarı,
Şaşkın gözlerle onları izledi Nihal.
İki dakika sonra tekrar geri geldi kedi açık kapıdan.
Bekleyiş sürüyordu Telefon çaldı arayan Kemal Bey’di.
- Ben yukarılarda bir yerdeyim, anaokulu var yakınımda beni gelip buradan alabilir misiniz ben taksiciyle kavga ettim saatlerdir dönüp dolaşıyoruz buralarda ben itfaiye diyorum o başka yere gidiyor ben buranın taksicisi değilim bilmiyorum diyor bir de. Dövecektim neredeyse zor kurtuldu elimden
- Ne
- Ya da bir taksi çağırıp beni buradan alın hep birlikte gidelim geç kalıyoruz sanırım.
Güllaç başladı yine
- Olmaz geç kaldık geç kaldık.
Nihal ortalığı sakinleştirmeye çalışıyordu bir yandan
Dışarı çıktı Duygu köşedeki sitenin bahçesinin önünde bir taksi duruyordu atladı ona. Kemal Bey'i aldı köşeden, eve geri geldiler. Toparlanıp çıktılar.
Kemal Bey öne oturmuştu Duygu Güllaç ortada Nihal ve Duygu da iki yanda geçtiler taksiye. Tam yolu tarife başlayacaktı ki hatırladı Duygu
- Aaa bugün babamın evinin önünde pazar kuruluyordu başka bir sokaktan gitmemiz lazım
Der demez taksicinin gözleri yerinden fırlayacak gibi oldu.
- Yapma abla, ne yaparız biz şimdi.
Bu arada Kemal Bey taksiciye
- Nerelisin sen arkadaş?
diye sordu.
- Karadenizli
- Ben de Karadenizin yemyeşil bir kasabasında doğdum
Başladılar bir Karadeniz muhabbetine
Tarlalar
Bağlar
İlçeler köyler
Tekmil üzerinden geçtiler.
Araya girmeye çalışacak Duygu
Sağdan
Soldan
Demeye kalmadan ben biliyorum
Oradan da gidilir şoför
- Şuradan döneceğiz
dedi Duygu
Dönmedi şoför.
- İleriden döneriz
dedi
Tepelere çıktılar.
Güllaç arkada yine söylenmeye başlamış, Duygu da Güllaç' in söylenmesinden dağılmış tarifi, dönmeyi unutmuştu.Kemal Bey ile şoför sağı solu ortayı bırakmışlar bir yandan da tabelalara bakıyorlardı.
Hava iyice kararmıştı.
Tüm sokaklar iyice birbirine benzemeye başlamıştı.
- Eniştemi arayalım
dedi Nihal
Aradı Duygu
Ne şoför ne Kemal Bey susuyor Duygu babasıyla ne konuştuğunu duyamıyor Kemal Bey ile şoför araya müdahale ediyordu.
Tarifti değildi derken sinirlendi Duygu
Kapattı telefonu.
Güllaç’ın sesi duyuldu tekrar
- Geç kaldık aynı zamanda da kaybolduk. Bulamayacağız evi. Ben demiştim size
- Güllaç yapma bak hiç bulamıyorum evi o zaman.
Şurası benziyor sanki.
Girdiler oraya
Sağa sola
Sokak adı neydi
Unuttum
Turgut mu Piri Reis gibi bir şeydi.
Ağabeyin gelmeyecek miydi?
Yok, o bizden sonra tam pasta kesilirken intikal edecek. İşi vardı.
Biraz sonra telefonu çaldı Duygu’nun
Aydemir
- Duygu geldim ben nerde kaldınız?
Birbirlerine baktılar
En geç gelecek olan Aydemir gelmişti onları bekliyordu babasının evinde.
Sağa girdiler
Sola girdiler
O sokak bu sokak
Sinir harbi
Güllaç'ın söylenmeleri
Kemal Bey ile o arada Duygu birbirlerine girmiş düşmanca birbirlerine bakıyorlardı.
Tarif dedi taksici
Yok, bilmiyorum
dedi Duygu
Ön koltuktaki Kemal Bey ile Duygu birbirlerine girdiler tekrar.
Güllaç söylenmeye devam ediyordu
Nihal Güllacı yatıştırmaya çalışıyordu
Taksi şoförü ruhsat ve anahtarları Duyguya uzatıp abla sen kullan diyor
Duygu olanların hiçbirini duymuyor saatler geçiyordu
En sonunda taksi şoförünün aklına navigasyonu açmak geldi
Her nasılsa o hengâmenin arasında Nihal Duygu'nun babasını aramış bir türlü hatırlayamadıkları sokak adını öğrenmişti.
Koordinatları girdi bıçkın şoför
Metalik ses başladı
Sola
Sola
Sonra sağa
Geriye
Sola
Buldular adresi
Kemal Bey’in gür sesi çınladı arabada
- İşte bu, işte bu, teknoloji güzel şey.
Pazarın başlangıcını gördüler toplanıyordu
Eve de çok mesafe vardı.
Bir sürü paket vardı ellerinde
Nihal'in yaptığı yemekler
Kemal Bey’in getirdiği şarap ve biralar
Duygunun elindeki paketler
Duygu'nun evin bahçesinden ve Güllaç a titizlikle muhafaza etsin diye verdiği güller
Pazarın başındaki sokakta indiler.
Ell kolu doluydu Duygu’nun Kemal Bey taksinin bagajındaki paketlerden birini daha uzattı Duygu’ya. bir paket daha veriyordu
Ellerini gösterdi Duygu.
- Nereye alayım sen al
Kemal Bey'in de da elleri doluydu
- Ben nereye alayım
Nihal, onun da eli dolu
Güllaç tek eli dolu.
O arada yere yuvarlandı Duygu elindekileri sımsıkı tutarak
Bu arada Kemal bey de ona çarpıp düştü yere düşerken şimşekler çıkıyordu gözlerinden birbirlerine bakıyorlardı kızgınlıkla.
Nihal de Güllaç’ı almış önden gidiyordu
Taksi şoförü biraz durakladıktan sonra çattık diye kafasını sağa sola devirip atlamış gitmişti aracına
Pazarın içinden geçtiler. Hiçbirisi birbiriyle konuşmadan özellikle Kemal Bey ile Duygu alı al moru mor gidiyorlardı ki Duygu’nun babasının sesiyle durdular.
- Nereye gidiyorsunuz evi geçeli dakikalar oldu deminden beri size yetişmeye çalışıyorum tozu dumana katmış gidiyordunuz yüzleriniz asık rüzgârdan bile hızlısınız, zor yetiştim.
Gülmeye başladılar
Eve girildi
Acıkmışlardı çok
Duygu yemeğin ortasına doğru pastayı babaya fark ettirmeden getirmek, için doğrulmasına kalmadan.
- Biz buraya doğum günü için geldik diyen sesi çınladı Kemal Bey'in.
Duygunun kaşları aşağı düştü Nihal gülümseyerek baktı ona boş ver der gibi.
Pasta geldi, Nihal servisi yaptı. Mumları söndürdü baba biraz da duygu yaptı.
Prenses babasını aradı doğum gününü kutladı.
Başlangıçta olanlar hariç akşam çok neşeli geçti.
Güllaç’ın elindeki bahçeden koparttıkları üç gül de solmuştu apar topar vazoya koydular.
Nurhan Özgel
