ŞEHRİBAN

Anlatıyordu komşu kadınlar.

- Telefonum çalındı açtım kimse yok.

- Nasıl kim çaldı telefonunu?

- Gittik fotoğrafçıya resim çekinmeye adam yokmuş, çırağı orada çekinemedik geldik.

Sordu Şehriban;

- Fotoğrafçıdan mı çekindiniz, niye ki çekinmek anlamsız adamın işi bu. Ha fotoğraf çektirecekseniz o zaman başka.

- Bizim adam emekli Baykur’dan mayış bağladılar, Bi cimcik buna da şükür ama.

- Şu karşı evde cinci hoca var ya küre getirmiş hacdan her şeyi söylüyormuş geçmişten gelecekten bir gitsek mi hem çocuğu olmayan kadınların ağzına tükürüyormuş üç güne kalmadan hamile kalıyormuş kadınlar.

- Biliyorum biliyorum geçen de bir kadın geldi arabasıyla bir de sosyetik girdi oraya sorduk hatta

- Neden geldin?

- Kocam dedi içiyor da ona ayağımı yıkadığım suyu içirecekmişim gizlice şıp diye bırakacakmış içkiyi.

Neden sonra duydular adam daha beter içmeye başlamış, sonra ölmüş kalp krizinden.

Şehriban;

- Arka bahçede tavuk yetiştirdim çift sarılı yumurta yapıyorlar çocuklar yesin taze taze ama yemiyorlar kokuyor yumurta diyorlar hiç taze yumurta kokar mı neyse bir tavuğum vardı bir de güzel bembeyaz Ligorin bol da yumurta yapar bir gün çıktım balkona yandaki Hilmiye Hanım’ın elinde bizim tavuk.

- Ne yapıyorsun Hilmiye Hanım senin elindeki bizim Ligorin değil mi?

diye sordum kızardı suratı dedi ki

- Ben onu bez sandım Şehriban Hanım, beyaz ya bez sandım aldım.

Bu mahalle bir ilginç kadınlar dedikoducu birkaç kez gideyim oturmaya dedim o onun arkasından konuşuyor diğeri öbürünün arkasından daha sonra yüz yüze gelince de hiçbir şey olmamış gibi hep birlikte başkasının arkasından konuşuyorlar şaştım da kaldım.

Yetmiş hane var hepsi de yabancı birkaç ev var bizim gibi alevi Ramazan'da tam kızartıyoruz etleri. Öyle her zaman da olmaz aybaşlarında. Kapı çalmaz mı tam öğle yemeği vakti çocuklar okuldan gelmiş karınları aç hayda hemen tavayı saklıyoruz lavabonun altına masayı apar topar kaldırıyoruz, aslında hiç umursamayacağım ancak kadın bakkal vardı kocasını öldürdü içip içip kendisine kızına kötülük yaptığı için sonra da tren yoluna atmış el arabası ile gece bir başına yaya olarak. Keşke teslim olsaydı cezası artacak, neyse bahçede kızlarını toplayıp Ramazan'da yemek yediler açıktan da herkes kınadı ondan sonra başlarına bu olay geldi.

Oh dediler hepsi, oruç yerse olacağı bu. Bir de tatbikat yapıldı kadın polislerle geldiğinde olayı anlatırken yan komşum Asiye Hanım tükürdü kadının yüzüne yuh dediler hepsi benden başka herkes bu nasıl iş her şey insanlar için ayıp ayıp sevemem ben bu insanları artık takmayacağım da yiyeceğim açıktan orucu hani Allah ile kul arasında idi ibadet.

Benim babam Bektaşi dedesi demir yollarında çalıştı ama üvey annem İzmir’e tayini çıktığında ben oralarda yapamam orada kara lahana yoktur ben kara lahana dolması ve çorbası olmadan yemek yiyemem dedi Karadeniz kızı. Lahanası batsın ne güzel İzmir'e gidecektik sizler de orada büyürdünüz hem.

- İyi de anne o zaman biz mi olacaktık yine.

- Tabi siz olurdunuz yine benim çocuklarım olacaktı. Onlar da siz olacaktınız.

Üvey anne öyle söyleyince yarı yoldan geri döndük tekrar Karadeniz Ereğli'sine, artık işe de dönemedi babam ondan sonra sadece dedelik yaptı evden ayrılır aylarca gelmezdi biz de üvey anne onun iki tane küçük çocuğu ben dahil iki erkek bir de kız olmak üzere altı çocuk bir de abi var ama o açıkgöz hep evden kaçıp simit satar denizden midye çıkarır satar bir sürü para kazanırdı o yaşta.

Ben de beş yaşındaydım o zaman annem bırakmış gitmişti bizi babama kızıp evimize gelen kadına kızıp oysa babamın suçu yoktu ki o kadın zulüm görüyormuş evinde kocası da askerdeymiş kaynanası dövüyormuş bağlıyormuş ağaca babamı görmüş bakmış iyice bir adam sonra geldi oturdu bizim eve git dedi babam gitmedi sonra annem gitti hamileydi o sıra en küçük kardeşimize.

Abisinin yanına gitti bir sınirliydi annem sigara içerdi incecik dal gibi esmer bir kadın çok aşıktı babamıza ama babamız da sevmezdi onu annesi evlendirmiş ne anlarlar ki ufacıkmış ikisi de evlendiklerinde. Saz çalardı babam sesi de güzeldi deyişler söylerdi hep beni hep gittiği yerlere götürürdü cem yaparlardı semah ederlerdi. Hepsini öğrendim birbir güzel şeyler yapıyorlardı. Mum söndürme filan yoktu . Kadın erkek bir arada ancak yanlış bir şey yoktu pilav yapılır et suyuna kurban kesilir ve pişirilir ve topluca yenir, herkese dağıtılırdı.

Neyse üvey anne fenaydı, dövmezdi beni ama sevmezdi de evi temiz tutar titizdi güzel iş yapar ancak pişirdiği yenmezdi o yüzden ben beş yaşında evin yemeğini yapmaya ve kardeşlerime bakmaya başladım.

Sarışındık ben ve diğer erkek kardeşim. Çok zengin bir aile vardı. Komşumuz. çocukları olmuyordu beni ve erkek kardeşimi almak istediler hayatımız kurtulacaktı ikimiz de istedik çok. Bize elbiseler oyuncaklar alıyorlardı tamam dedi babam olur alın. Tam onlara verileceğimiz gün kıyamadı babam ağladı ben veremem dedi hele de büyük kızım Şehriban onsuz olmaz oğlanı da veremem.

Abim o ara İstanbul’a kaçmıştı üvey anne gelince kabullenemedi olayı hatta polise şikayet ettiler babamı tembihledi babam yalan söyledik mahkemede bize bakmak için geldi dedik yoksa hapse girerdi babam annemiz gitmişti bir de babamız da mı gitseydi.

Şehriban anlatıyordu çocuklara durmadan.

Çocuklar öyle çok okumak istiyordum ki ilçede okul yanımızda hemen yanında oturuyoruz adı bile aklımda Albayrak İlkokulu oturuyorum ilkokulun duvarına hep dersleri dinliyorum bir de yan bahçedeki ipe asılı önlüğü aldım gizlice giydim saçlarım uzun iki örgülü önlüğü giydim dantelli bir yaka vardı taktım onu da oturdum okulun duvarına başladım onlar ne söylüyorsa ben de söylüyorum

Mini mini birler
Çalışkan ikiler
Bahtiyar dörtler
Kapıdışarı beşler

Üçler neydi unuttum.
İsveç Norveç Danimarka
Türkiye'nin başkenti Ankara

Öğretmen geldi

- Kızım ne yapıyorsun dışarıda derse girsene.

Boğazına takılan hıçkırığı durdurmak için yutkundu kız sessizce.

- Ben ben okula gitmiyorum ki.
- Neden?
- Babam, babam göndermiyor kızlar okula gitmezmiş öyleymiş.
- Gel sen benimle neresi evin?

Okul ile duvarı ortak evi gösterdi kız.

- Hemen burası işte.

Atladı duvardan. Öğretmen arkada kendisi önde gidiyorlar kapıyı vurdular. Açtı üvey annesi bu da nereden çıktı der gibi baktı Şehriban’a.

- Babasıyla görüşeceğim dedi öğretmen .

Gözüyle salonu gösterdi üvey anne. Yer sofrası kurulmuştu küçük çocuklar kahvaltı ediyorlardı.

- Kız çok istekli beyefendi okula gitmesi lazım.

Sessizce baktı kızın babası böyle bir dakika geçti.

- Başka bir şey var mı diye sordu öğretmene.

- Yok ancak bu konu önemli, masrafları düşünmeyin hallederiz biz.

- Kapı şurada biliyorsun.

Şehriban’ın içinden bir şeyler koptu öğretmenin de.

Yıllar sonra çok pişman olduğunu söyledi baba Şehriban’a.

- Kızım biz çok yanlış yaptık.

Oğlanların hepsini okula göndermişler, iki kızı göndermemişlerdi. Oğlanların hiçbiri başarılı olamamış ilkokulu bitirdikten sonra çalışma hayatına atılmışlardı. Kızlar içleri yanarak büyüdüler okula gidemeden.

Şehriban evlendiğinde (on beş yaşında evlendirilmişti babası tarafından hatta on beşinde bile değildi) Regl bile evlendikten sonra oldu her gün gazete alıp kendi kendine okumayı öğrendi okuyor ancak yazamıyordu. Sonra gitti tek tek dışarıdan bitirdi önce ilkokulu sonra ortaokulu daha sonra da lise bitirme sınavlarına hazırlandı.Bu arada yine halk eğitim merkezinde ne kadar kurs varsa dikiş, nakış, İngilizce hepsinden de sertifika aldı bir de ehliyet aldı uzun uğraşılardan sonra ağır vasıta ehliyeti.

Sonra bir gazete ekinden kahve falı bakmayı öğrendi eve gelen misafirlere kahve falı bakıyor belli bir süre sonra falın çıktığını söyleyen kadınlar yanlarında fal baktırmak isteyen başka bir misafirle eve geliyorlardı Şehriban kahve yapıyor biraz sohbet ediyorlar sonra fallarına bakıyordu. Memnun ayrılıyorlardı evden misafirler.