Sperm Babam

Genç kadın ve genç adam masada oturuyorlardı. Birkaç kadeh içki içtiler. Sohbet koyulaşmıştı.

Anlatmaya başladı D.

Karadeniz’in şirin bir ilçesinde doğmuşum ben. Annem ve kız kardeşlerimle yaşıyorduk ve biz gerçekten çok fakirdik.

G.

- Ah kıyamam sana.

dedi.

Eliyle umursamaz bir hareket yaptı D.

- Ben ne diyorum tamburam ne çalıyor?

Dudağı sarktı G.'nin ağlama pozisyonuna girecekti ki düzeldi. Anlamıştı D.

- Ben bunun için anlatmıyorum ki sana.

- Anladım, devam et lütfen.

- Neyse benim sperm babam...

İçinden tekrarladı genç kadın 'sperm babası…'

- Evet sperm babam annem on dört yaşındayken evlenmiş annemle. Kimsesiz ve küçücük bir kız annem. Sperm babam kırk sekiz yaşında düşünebiliyor musun o yaşta bir adam daha çocuk yaşta bir kız ile evleniyor. Sperm babam ben doğduğumda anneme bu çocuk benden değil diyerek evi terk etmiş ve gitmiş...

D’nin yüzündeki parlaklığa takıldı G. ‘Yanlış mı görüyorum yoksa bu güçlü adam ağlıyor mu? Keşke o gözyaşlarını silip…’

Oturduğu sandalyeden yavaşça kalktı G. sarıldı adama gözyaşını öptü.

Nazikçe genç kadını kendinden uzaklaştırdı D.  çünkü anlatmaya devam etmek istiyordu.

Tekrar yerine geçti G. ve dinlemeye başladı.

- Sperm babam ölmüş sonra ben cenazesine gitmedim. Yok, ben zaten cenazelere gitmiyorum saçma geliyor bu ritüeller bana.

- İlginç ben de hiçbir sahte seremoniden hoşlanmıyorum çünkü kıstası değil zaten cenazeye gitmek ahlar vahlar...

- Ve G. uzun yıllardır sevdiğim ve birlikte çok mutlu olduğum kız benden neden ayrıldı biliyor musun?

- Bilmem neden?

- Annesinin cenazesine gitmediğim için, orada onu yalnız bıraktığım için en acılı gününde onunla olmadığım için ve ben kıza dedim ki... Ben çok sevdiğim annemin cenazesine bile gitmedim. Anlamadı beni.

- Boş ver.

- Peki, boş verelim birlikte.

- Sperm babamdan kalan maaşı uzun yıllar aldım. Babamı hiç görmedim G. Okulu kazandım hiç gelirim yok sadece babamdan kalan yetim maaşı var. Bu arada babam annemi terk ettikten sonra tekrar evlenmiş ve o evliliğinden de bir ağabeyim varmış Ankara’da yaşamışlar bir süre sonra İzmir'e taşınmışlar, onun da bir kız ve bir erkek çocuğu var.

- Evet.

Koskoca adam ağlıyor muydu? Fakat başka bir belirti yoktu ne sesinde ne konuşmasında. ‘Acaba yanlış mı görüyorum bu adamın yüzüne ağır ağır süzülen parlayan şeyler gözyaşı mı, yok yanılıyorsun G.’

Biraz daha dikkatle baktı evet gözyaşları bunlar içi eridi G.'nin

- Aşıktım ona.

- Kime?

- Ona işte.

- !

- Öyle güzeldi ki bilemezsin Ahmet Arif şiirleri okurdum ona.

Beşikler vermişim Nuh’a
Salıncaklar, hamaklar,
Havva Ana’n dünkü çocuk sayılır,
ANADOLU’YUM ben,
Tanıyor musun?

- Dersteyiz bir kız girdi içeri kocaman gözlerden yapılmış bir kız incecik narin bir şey bana bir şeyler oldu bir yıldız kaydı sanki gökyüzünden. Sonra arkadaş olduk tabii ki güzel günler geçirdik ders çalıştık dağlara gittik şiirler okudum ona mutluyduk.

-  ...

- Çalışkandı kız yüksek not almayı severdi fakirdim ben.

- Yurtta mı kalıyordunuz?

- Evet, tıp fakültesinde Anadolu’nun güzel bir ili o da yeni çıkmış bir yerden tutukluymuş halkını seviyormuş o yüzden

Sonra yatay geçiş kazandık sınavı o da kazandı İstanbul’a başka bir tıp fakültesine gitti durur muyum ben de girdim sınava. İzmir’i kazandım sperm babamın oğlu vardı İzmir’de yani karındaş olmayan kardeşim oraya gitseydim sanırım okul yıllarım daha rahat geçecekti sadece bursum vardı, babamdan kalan maaş da yirmi beş yaşımdayken kesilmişti.

İstanbul’u’ kazandım bir sene sonra gittim ona kavuştum, kavuştuk yani. Okul bitti o zorunlu hizmet için Anadolu’nun bir kasabasına gitti tabii mektuplaştık biz

- Bak aşk ne güzel bir şey değil mi?

- Sonra ziyaret ettim onu. Ben de mezun olmuştum artık. Ziyaretine gittim ev tutmuştu. İçimde kırık dökük bir his vardı dinlemedim ama. Onu gördüm gözleri yine kocaman ve yine her zamanki gibi güzel. Çay içtik sohbet ettik ertesi gün işe gidecekti.

Çalıştığı sağlık ocağında duvardaki panoda bir resim gördüm.

- Bu resim ne kadar çok sana benziyor,

- A evet, İş arkadaşım Kemal yaptı

İnce bir cam çatladı bir yerlerde plak cızırtıyla durdu bir gelincik yaprağını döktü sessizce.

Hiçbir şey olmamış gibiydi ama görünüşte..

Gözyaşlarını içine akıttı G. ‘ama bu bu haksızlık Bir şey söylemedi söylese kızacaktı biliyordu dayanamadı.

- Bak işte aşka inancını o yüzden kaybettin değil mi?

- Allah’ım yaratıyorsun takip et dedi D. eliyle gökyüzüne doğru bir işaret çakarak

Gülümsedi genç kadın.

- Ertesi gün hiçbir şey söylemeden çıktım gittim.

Otobüsleri uzun yolculuğu severim otobüsün camından karlı dağlar görünüyordu bir karmaşa bir kaos, yağmur yağıyordu soğuktu camın kenarına dayadım başımı çantamdan çıkardığım kitabımı okumayı biraz geciktirdim.

- Ondan sonra bir daha hiç birbirinizi görmediniz mi? Neden neden neden ama?

- Fakirlik, insanlar fakirliği sevmiyor G.

Utanırım,
Utanırım fıkaralıktan,
Ele güne karşı çıplak
Üşür fidelerim
Harmanım kesat

Kalmışım bir başıma,
Bir başıma ve uzak
Biliyor musun?

- Piraye idi kızın adı nazik ve hüzünlüydü, kırılmıştı dalları tutamadım.

- Sonra tutsaydın arasaydın bulsaydın neden yapmadın peki?

- Bir kez gittim bir hastanede görev yapıyordu orada ziyaret ettim sonra duydum resmi çizenle evlenmişler…

- İşte bu yüzden mi yitirdin aşka inancını peki.

O kadar basit değil.

***

- G.

- Efendim

- Babamdan kalan yetim maaşını almak için evrak hazırlarken evrakta ilk kez gördüm babamın resmini.

- ?

- Evrakta gördüğüm neydi biliyor musun?
Babamı ilk kez gördüğüm resim…

- ?

- Ona en çok benzeyen bendim.

Nurhan Özgel