Kırmızı Boya ve Bir İspiyon Hikâyesi

Yeni taşındıkları evde ağaçlarla dolu arka büyük bahçeye birkaç civciv aldı anne. Elinden her şey gelen baba sevimli bir kümes yaptı. Civcivler tüm bahçeyi tek sıra halinde neşeyle geziyorlar, güzel sesler çıkarıyorlardı durmaksızın. Kısa zamanda büyüdüler. Bir tanesi görkemli bir Denizli horozu oldu ve hareminin başına geçti mağrur ve kavgacı edasıyla. Gıgıli koyuldu adı ve Günce’nin horozu oldu.

Evin köpeği gibiydi. Günce’nin kot pantolonunun ucundan gagasıyla tutar çeker de çekerdi. Yabancı giremezdi bahçeye, kuş uçurtmazdı Gıgıli hem tavuklarını hem de aileyi korurdu.

Gıgıliyi kestiler kavga etti gelen misafir hanım ile küçük kız.

- Olmaz yapamazsınız yiyemezsiniz onu.

Karşılık verdi Günseli Hanım hemen.

- Ne olmuş bak ne güzel hem daha geç kesilirse iyice sertleşir eti hiç yenmez.

Babasının İstanbul’a gelmeden önce çalıştığı ildeki (Amasya) amiri olan çok saygıdeğer mühendis Hamza Bey'in biraz yol yordamsız buldukları eşi Günseli Hanım Gıgıli kesildikten sonra yapılan pilav ve çorbada Şehriban’a yardım etti. O gece kimse yemek yediremedi Duygu’ya. Misafirlerin yanına da çıkmadı.

Sevgili horozunu hiç unutmadı.

***

Duygu o sabah erken gitti okula sırasına oturdu. Cam kenarında önden üçüncü sırada üç kızla oturuyordu Solda cam kenarında Ayten otururdu, severdi onu kendisi ortada, sağ yanında ise pek samimi olmadığı Sevgi.

Çıkardı kalemliğinden kırmızı kalemini ve sağ elinin tırnaklarını boyamaya başladı. Özenle boyuyordu uzattı elini baktı parmaklarına

- Harika

diye mırıldandı.

Öğretmen girdi sınıfa her zaman sinirli olan Muazzez Hanım.

- Öğretmenim dedi Sevgi

- Öğretmenim

- Ne oldu Sevgi?

diye sordu Muazzez Hanım.

- Öğretmenim. Duygu tırnaklarını boyadı kırmızı kalemle tırnakları kıpkırmızı.

Duygu şaşırdı ne oldu ki bu kıza neden yaptı bunu

- Aç elini dedi öğretmeni

Uzattı sol elini bir şey yoktu.

Muazzez hanım

- Diğer elini uzat

Arkasına saklamıştı sağ elini Duygu

- Uzat dedi Muazzez Hanım tekrar

- Uzat

Çıt çıkmıyordu sınıftan.

Bir şey yapmadan duruyordu küçük kız.

Kulağına yapıştı Muazzez Hanım kızın.

- Çabuk dedi

Yavaşça ve dimdik uzattı sağ elini Duygu.

Kıpkırmızı boyanmış eli çıktı ortaya. 'Oo güzel boyamışım, kırmızı ne güzel durmuş elimde heheheyt' diye içinden sevinirken Sevgi’nin yüzündeki memnun ifadeyi fark etti şaşkınlıkla

Çarçabuk bir cetvel bulundu bir yerlerden nereden bulunduysa ve yakıcı bir acı hissetti sağ elinde küçük kız ağlamadı.

- Kalk dedi ayağa Muazzez Hanım kalk.

Kalktı ayağa Duygu Sevgi’ye hiç bakmadan öğretmeni Duygu’nun kulağından tutarak ikisi birden çıt çıkmayan sınıftan çıktılar.

Okulun hademesi Bekir Bey’i buldu Muazzez Hanım.

- At bu kızı kömürlüğe kilitle kapıyı üzerine bir süre orada kalacak, cezalı.

- Öğretmen hanım fareler var orada kız korkar hem karanlık orası.

- Ne diyorsam onu yap Bekir Bey.

Diyerek yüksek topuklu ayakkabılarının üzerinde uzaklaştı sarışın bir gözü mavi diğer gözü kahverengi renkli ve her zaman asabi Muazzez Hanım.

Bekir Bey kızla birlikte merdivenlerden inerek okulun içinde yer alan kömürlüğe soktu.

Tam kapıyı kapatacakken küçük kız ağlamaklı bir sesle

- Fareler kulağımı yer mi? Kulağım önemli çünkü lazım bana.

Bir an düşündü Bekir Efendi ve cevap verdi.

- Yemez fareler küçük çocuklara bir şey yapmaz korkma.

Kapattı kapıyı ve kilitledi sonra.

Oturdu karanlıkta kapının arasından ince bir ışık sızıyordu, Ağlıyordu kız sessiz ve içli içli.

Korku, hiddet, hayal kırıklığı ve haksızlığa uğradığı hissi, en çok da neden ispiyonlandığını anlamayarak ağladı.

Ne kadar zaman geçmişti bilmiyordu. Yıllar geçmiş gibi uzun bir aradan sonra Bekir Efendi'nin şefkatli sesiyle uyandı.

- Gel kızım cezan bitti.

Işıktan gözleri kamaşarak ayağa kalktı sınıfına girdi dimdik.

Sevgi'ye hiç bakmadan geçti yerine.

Okul bitene dek onunla hiç konuşmadı.

Nurhan Özgel