Şehriban Hanım ile Aydemir'in Maratonu

Kooperatif evinin peşinatını vermek için evdeki Isparta halılarından büyük olanı satılmış yine de bir miktar açık kalmıştı. Bahçeli kira evinde mutluydular mutlu olmasına ama tutumluluğu ve ileri görüşlülüğü ile üç çocuklu ve fabrika işçisi baba ve anneden oluşan ailenin ileride sahibi olacağı evi başlıca hayali yapmıştı Şehriban.

Bayram günlerinde Avrupa yakasında oturan anneanneye yapılan ziyaretler sonrasında Eyüp Sultan’a gittikleri bir gün, anne küçük çakıl taşlarından iki katlı bahçeli bir ev çizmiş, dualarla dileği perçinlemiş ve çocuklara yaptığı ev planını göstermişti.

- Bakın çocuklar bu almayı dilediğim ev. Bir gün olacak göreceksiniz, taşınacağız oraya.

Çocuklar cıvıldayarak annenin yaptığı eve biraz da inanmaz gözlerle bakarak katılırlardı annenin sevincine ancak oturdukları evden memnunlardı zaten.

Yetmişli yılların mahallesi  Cevizli Talat Paşa Caddesinde kocaman bir bahçesi olan kutu gibi bir ev. Misafirler için hazırlanan odada zamanın modasına uygun sarı ve hafif krem rengi desenli üç tane koltuk, pembe lake dikdörtgen şeklinde ince bir orta, kare şeklinde iki yan sehpa, yine küçük ama sevimli beyaz krem hareli içinde zarif bir likör takımı limonata bardakları misafirler için kullanılmak üzere konulan bir sürü ıvır zıvır olan bir büfe, yerde genişçe kenarları kırmızı çerçeveli ortası yine kırmızı üzerine çiçekli Isparta halısı, iki tane küçük camda Şehriban’ın eliyle ördüğü dantel tül perdeler ile her zaman temiz ve düzenli durması gereken konuk odası evin en önem verilen yeriydi.

Çocukların sadece misafir geldiğinde odaya girme izni vardı ve girdiklerinde derli toplu olacaklardı. Oda, yeşil arka bahçeye bakıyordu.

Küçük fakat sevimli mutfak evin önünden geçen yola bakıyor tüm ailenin en sevdiği şekilde küçük bir mutfak kapısı ile bahçeye açılıyordu. Evin önünden geçen parke taşlı yolun hemen karşısında alışveriş ettikleri, önünde çekirdek çuvalı, siyah beyaz, mavi kırmızı renk renk çizgili topların asılı olduğu mahalle bakkalı, yolun biraz altındaki dört yolun birisi çocukların gittiği, eve en fazla beş dakika mesafedeki ilkokula diğeri dümdüz aşağıya inerek yürüyerek on beş dakika çeken minibüs caddesine bağlanıyordu.

Bu evden daha önce bir ve iki numaranın okula başladığı oturma odası olarak kullanılan bir küçük oda anne ve babanın yattığı diğer küçük oda ve küçük bir holden oluşan küçük bahçeli bir evin üst katında yer alıyor, ev sahibi alt katta daha geniş bir yerde oturuyordu.

Elektrik ortaktı ve ev sahibi akça pakça dindar Pamuk Hanım evi tuttuklarında Şehriban’ı elektrik sarfiyatında dikkatli olması için uyarmıştı.

Anne ve çocukların en sevdiği yemek köfteydi ve anne de güzel yapardı. Bir de evin en önemli aleti olan elektrikli ızgarada pişerken anne köfteyi yapar yüzünde hınzır bir gülümseme; çocuklar

- Anne Pamuk hanım anlayacak
- Olsun hemen pişer belki bu kez anlamaz

dedi anne.

Köfte elektrikli ızgarada iştah açıcı yağ cızırtılarıyla pişerken ızgaradan yayılan leziz koku sarardı tüm odayı ve her zaman olduğu gibi aşağıdan Pamuk Hanım’ın sesi duyulurdu.

- Şehriban yine ızgara mı yaktın sen?

Çıt çıkmazdı o an herkes birbirinin yüzüne bakar, güzel yemeğin burunlarından gelmemesi için anneye bakarlar morali bozulmuş mu, Şehriban raftan bir tabak alır birkaç köfte domates dilimi ve incecik kıydığı maydanozla karıştırdığı soğan dilimlerini de koyup aşağı inen merdivenleri hızlıca iner yemeğe başlamadan Pamuk hanıma bir tabak verirdi. Pamuk hanım kızma ve sevinme arası tuhaf bir yüz ifadesi ile uzatılan tabağı alırken

- Tamam bu kez ancak bir daha yapma olur mu saat çok yazıyor.
- …

Şehriban omzunu silker bir şey demeden yine merdivenleri tırmanıp yukarı eve çıkar sofrayı hazırlar üç çocukla masaya otururlardı.

Bahçedeki kömürlükte biraz yabani tekir kedi üç yavru yapmıştı.

- Anne Tekir acıkmıştır ona da verelim köfte dedi Duygu.
- Olur ancak siz yiyin biliyorsunuz yeni yavruladı yanına kimseyi yaklaştırmıyor sen bir ara süt ver ona olur mu.

Bir yıla yakın oturdukları bu evden sonra bir üst sokaktaki kocaman bahçeli eve taşındılar. Kirası biraz daha fazlaydı ancak karışan yoktu elektrik de ortak değildi.

Gelincik sigarası içerdi Şehriban tek tük. Beyaz ince kare karton kutuda üzerinde renkli bir gelincik resmi olan ince sigaralardan içiyor çocuklar

- Neden içiyorsun anne diye sorduğunda
- Kutusu güzel o yüzden derdi.

Saklambaç gazetesi alır ve fotoromanları okurdu, düzenli gazete almayı seviyordu.

Hulusi işe gider akşam yediye doğru eve gelirdi.

Çocuklar büyük oğlan ve kız bu evde başladı ilkokula. En küçük kız beş yaşında olduğundan okula başlamasına iki yıl vardı daha.

Aşı yapılmış işyerinde Hulusi’ye penisilin alerjisi olduğu için hastalanmış.

Duygu okuldan geldiğinde annesinin yüzü bir tuhaftı.

- Anne ne oldu?
- Baban zehirlenmiş kızım uyuyor.

Ağlayamadı Duygu. aşağı kömürlükteki Tekir’e bakmak için merdivenden inerken

- Üzülme dedi anne yeni doğan çocukların ikisini de yemiş cins kediler böyledir sadece bir tane yavru bırakırlar.

- Olmaz anne olmaz olamaz diyerek aşağı koştu Duygu.

Fık yaptı Tekir gelme der gibi

- Neden yaptın bunu dedi Duygu neden?

Kedi ona o kediye baktı tekrar fık dedi.

Sırtını döndü gitti Duygu.

Baba birkaç gün sonra iyileşti.

Bir gün okuldan geldiğinde anne ev işlerinden yorgun düşmüş uyuyor yatak odasında. Sessiz olmaya çalışırlardı anne uyuduğunda çünkü kızardı anne.

Aydemir de okuldan gelmişti . Daha o yaşta bilim tekniğe meraklı olan Aydemir yine bir şeylerle uğraşıyordu

- Şıkıdım, şıkıdım, şıkıdım da şıkıdım, buldum buldum.
diye neşeyle bağırdı birden boş bulunup

En küçük kız Gül Ayşe bilgiç mavi gözleriyle gör bak neler olacak şimdi der gibi baktı Duygu’ya.

Sus demeye kalmadan anne bir çıktı hışımla yatak odasından, çocukların yüzüne korkulu ve sinirli bir yüzle bakarak

- Ne oldu, kim bağırdı?

Aydemir büyük bir çeviklikle elindekini bırakıp üçer beşer indi merdivenleri ve sokağa kaçtı yalın ayak. Rüzgar gibi koşuyordu.

Cama çıktı Duygu. Aydemir önde fırtına gibi gidiyor arkasından anne yalın ayak saçları rüzgarda adeta uçuyor, üzerinde kısa kollu triko bir bluz altında ekose kloş bir etek ve yalın ayak aman ne şenlik.

Aydemir bir yandan

- Anne yapmayacağım bir daha yapmayacağım diye bağırıyor

Anne

- Dur kaçma ne oldu, kulağına bir şey mi oldu?

diyor, ikisi de birbirlerini anlamadan önce bir turu koşarak tamamlamış, ikinci turu yapıyorlardı Aydemir yakalanmadan anne de hızını azaltmadan üçüncü turu saydı Duygu.

Yanında Gül Ayşe ile yerinden ayrılmadan olanları seyrediyor olayın nasıl sonuçlanacağını merak ediyor biraz da endişeleniyordu ne oldu bağırdıysa bağırdı uyandıysan uyandın anne. Bu kadar curcunaya ne gerek var diyor bir yandan da Tekir’i düşünüyordu çünkü o çok önem verdiği ve kendisine bıraktığı başrol yavruyu diğer erkek kediler yemişti. Tekir Hanım’ın haleti ruhiyesini merak ediyordu bir yandan.

Bu kez anne önde oğul arkada eve geldiklerinde ikisi de yorgundu. Çay koydu ocağa anne yanında uyumadan önce yaptığı kurabiye ve kekten getirdi sessizce yediler.

Kimse bir şey söylemeye cesaret edemiyordu. Duygu hala Tekir kediyi düşünüyordu ve erkek kedileri. Neden yapmışlardı böyle bir şeyi yavruya neden kıymışlardı.

Anne anladı kızın bozuk yüzünden.

- Üzülme kızım dedi üç ay sonra tekrar doğuracak alırsın istediğin yavruyu.

Sonra Aydemir'e döndü

- Kulağına bir şey oldu sandım sen kaçınca ben de duramadım oğlum.

Nurhan Özgel